Obecność przędziorków zauważamy najczęściej dopiero wówczas, gdy jest ich bardzo dużo. Najpierw na górnej stronie liści pojawiają siędrobne jasne plamki, blaszki i pędy okrywają się siateczką rdzy, po której wędrują malutkie (najwyżej 0,5-milimetrowe) pajączki. Przędziorki zwykle żerują na spodniej stronie liści, wysysając sok z komórek. W miarę przybywania nowych osobników plamek jest coraz więcej, liście brunatnieją, a w końcu usychają. Rośliny opanowane przez przędziorki mogą nawet obumrzeć .
Przędziorki atakują około 300 gatunków roślin superpolifag - łatwo tworzą rasy odporne
Na roślinach doniczkowych (zwłaszcza krotonach, figowcach, palmach i bluszczach ) gości zwykle przędziorek chmielowiec.
Swoim działem powodują białe nakłucia na liściu (żerują pod spodem liścia), które żółkną, brązowieją i obumierają. Atakują głównie starsze liście, wstrzykują do rośliny ślinę - jeśli jest ich niedużo (ok. 0,5 przędziorka na cm liścia) to jest to dla rośliny korzystne, ponieważ próbując się bronić wzmaga fotosyntezę, a co za tym idzie lepiej rośnie, kwitnie i plonuje.
Zwalczanie.
Podstawowym zagadnieniem w zwalczaniu przędziorków jest bardzo dokładne przeglądanie roślin musi odbywać się, co tydzień. Przędziorków szukamy na spodniej stronie starszych liści. Próg szkodliwości dla roślin ozdobnych i warzywnych 0,2 - 0,5 przędz. na cm liścia. Warto wiedzieć, że przędziorki przestają się rozmnażać, gdy wilgotność powietrza wynosi ponad 90%. Możemy, więc znacznie ograniczyć ich występowanie, często zraszając liście letnią miękką wodą oraz zwiększając wilgotność powietrza w mieszkaniu. Jeżeli jednak szkodników jest bardzo dużo, trzeba je zwalczać środkami przędziorkobójczymi, tzw. akarycydami.